ثالثاً : موحِّد ، عزّت را تنها از خدا مىداند و از او مىطلبد چون قرآن فرمود : « فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعاً . . . . » ( فاطر / 10 ) « پس همهء عزت از آنِ خداست » اما مشرك الهه‌هاى ديگر را بر مىگزيند تا به زعم خود به او عزّت بخشد : « وَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لِيَكُونُوا لَهُمْ عِزًّا » ( مريم / 81 ) « و غير خدا را معبود گرفتند تا براى آنان مايه عزّت شود » موحد نصرت را تنها از خدا مىداند « . . . . وَ مَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ » ( آل عمران / 126 ) « و كمك و يارى جز از جانب خداى توانمندِ شكست‌ناپذير و حكيم نيست » اما مشرك الهه‌هاى ديگر بر مىگزيند تا او را بزعم خود يارى كنند « وَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لَعَلَّهُمْ يُنْصَرُونَ » ( يس / 74 ) « آنان غير خدا را معبود خود گرفتند شايد كه يارى شوند » . و يا به طور نمونه ، مشركان زمان حضرت هود به وى مىگفتند : « بت‌هاى ما به تو گزندى رسانده و خِرد را از تو گرفته است » و تفاوت‌هاى اساسى ديگر كه بين پندار مشركان با باورهاى موحدان هست . از اين روست ، كه چون به مشركان در روز معاد كه حقايق براى آنان منكشف شده و توجيه‌هاى سست و تقليدهاى بىمبناى آنان رنگ مىبازد ( و به تعبير قرآن ) به آنان گفته مىشود معبودهايتان چه شدند :